Podstawa ustawowa: dokument podróży lub jego kopia
Art. 14 ust. 2 ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego nakazuje, przy imionach i nazwiskach w alfabecie innym niż łaciński, opierać transliterację lub transkrypcję na dokumentach podróży albo ich kopiach. Przy ich braku stosuje się reguły pisowni obowiązujące w państwie pochodzenia dokumentu. [1] Przepis nie ogranicza podstawy wyłącznie do jednego rodzaju paszportu i nie wskazuje korespondencji jako równoważnego źródła. W zleceniu warto więc opisać, jakie dokumenty są dostępne.
Do kancelarii przekazuje się czytelną kopię odpowiedniej strony, pozwalającą ustalić dane osoby. Jeżeli dokumentów jest kilka i zawierają różne zapisy, należy przedstawić je wraz z datami. Tłumacz może wtedy ustalić związek między materiałem tłumaczonym a danym wariantem. Sama propozycja pisowni wpisana w formularzu zamówienia nie zastępuje właściwego dokumentu. Warto zaznaczyć, które osoby występują w źródle jako strony, rodzice, pełnomocnicy lub inne osoby wymagające rozpoznania w komplecie.
Transliteracja, transkrypcja i urzędowy zapis
Transliteracja odnosi się do przeniesienia znaków między alfabetami, a transkrypcja do zapisu uwzględniającego brzmienie. W tłumaczeniu poświadczonym wybór zapisu podlega jednak określonej podstawie ustawowej. Dlatego nie dobiera się wariantu wyłącznie według tego, jak imię zwykle wymawia się po polsku. Dokument podróży może zawierać zapis, którego nie otrzymamy przy samodzielnym użyciu innej tabeli. Związek z dokumentem przedstawionym do sprawy jest istotny dla identyfikacji w całym komplecie. [1]
Państwowa Służba Migracyjna Ukrainy udostępnia serwis sprawdzania transliteracji i wskazuje uchwałę Gabinetu Ministrów nr 55 z 27 stycznia 2010 r. jako podstawę reguł. [2] Narzędzie pomaga zapoznać się z urzędowym systemem, lecz w konkretnym zleceniu należy uwzględnić przedstawione dokumenty podróży zgodnie z art. 14 ust. 2. Jeśli istniejący zapis różni się od wyniku narzędzia, trzeba pokazać dokument, a nie zmieniać dane w przekładzie według automatycznie otrzymanej propozycji.
Różne dokumenty i różne okresy
Osoba może posiadać wcześniejszy dokument i nowszy dokument z innym zapisem łacińskim. Rozbieżność należy odnieść do dat, danych i materiału, który jest tłumaczony. Warto przesłać obie wersje oraz wyjaśnić, która ma zostać użyta w bieżącej sprawie. Przy dokumentach wydanych wiele lat wcześniej pomocne są także odwołania do poprzednich numerów lub dokumenty potwierdzające zmianę danych. Pozwala to prześledzić źródła, zamiast ujednolicać wszystkie zapisy bez ustalenia ich pochodzenia.
Odmienny zapis może również występować w umowie, dyplomie lub dawnym tłumaczeniu. Materiały te warto udostępnić jako pomocnicze, oznaczając ich funkcję. Poprzedni przekład może pokazywać stosowaną wcześniej terminologię, ale nie zastępuje ustalenia podstawy aktualnego zapisu. Jeżeli odbiorca posługuje się konkretnym numerem sprawy lub wcześniejszymi aktami, można podać tę informację kancelarii. Wydany przekład zachowuje jednak treść określonego dokumentu, a ewentualne rozbieżności wymagają właściwego opisu lub wyjaśnienia opartego na przedstawionych źródłach.
Imię, nazwisko i patronimik w osobnych rolach
Ukraiński dokument może zawierać nazwisko, imię i patronimik, czyli imię odojcowskie. Pola należy rozpoznać według źródła, a nie według samej kolejności słów. Patronimik nie jest automatycznie kolejnym nazwiskiem ani drugim imieniem. Przekład powinien umożliwiać odbiorcy zrozumienie funkcji każdej informacji. Jeżeli dokument używa zbiorczego oznaczenia danych osoby, należy ustalić, jak podział wynika z formularza, podpisu i pozostałych wpisów, zachowując czytelny związek z materiałem źródłowym.
Dokument pomocniczy może przedstawiać inny zestaw pól niż akt lub dyplom. Brak patronimiku w jednym z nich nie oznacza, że należy usunąć go ze źródła, w którym występuje. Podobnie skrót imienia w podpisie nie zastępuje pełnego imienia z rubryki. Przy danych rodziców lub kilku osobach o podobnych nazwiskach warto przekazać materiały umożliwiające ich odróżnienie. Pozwala to uniknąć przypisania zapisu łacińskiego niewłaściwej osobie w obszernym dokumencie lub komplecie akt.
Nazwisko rodowe, zmiana nazwiska i dokumenty łączące
Akt urodzenia, dokument małżeństwa i współczesny dokument podróży mogą zawierać nazwiska właściwe różnym okresom. Przekład zachowuje te dane w miejscach, w których występują. Nie zamienia się historycznego nazwiska na obecne we wszystkich pismach. Przy składaniu dyplomu wydanego pod wcześniejszym nazwiskiem potrzebny może być dokument wyjaśniający zmianę. Zakres ustala się z odbiorcą, a następnie wskazuje dokumenty przeznaczone do tłumaczenia oraz te służące ustaleniu pisowni danych osobowych.
Nazwiska złożone, łączniki i rozdzielenie członów należy odczytać dokładnie ze źródła oraz właściwego materiału pomocniczego. Wpis z jednym członem i wpis z dwoma mogą wymagać wyjaśnienia. Jeśli w dokumencie dokonano poprawki, potrzebna jest czytelna treść jej poświadczenia. Należy też rozróżnić formę gramatyczną w zdaniu od nazwy pola osobowego. Tekst odczytuje się w jego języku i kontekście, zachowując możliwość powiązania osoby z przedstawioną dokumentacją oraz chronologią zmian nazwiska.
Szczególne zasady rejestracji stanu cywilnego
Prawo o aktach stanu cywilnego reguluje w art. 29 zapis danych pochodzących z dokumentów zagranicznych, uwzględniając wskazane dokumenty tożsamości i podróży. Przy danych dziecka znaczenie mają także materiały dotyczące rodziców. [3] Ustalenia USC w rejestracji należy odróżniać od zapisania danych w przekładzie konkretnego źródła. Przed zleceniem warto przekazać nazwę czynności urzędowej i informacje o dokumentach wymaganych dla osób występujących w akcie, aby ustalić potrzebny materiał pomocniczy.
Art. 104 określa wierne przeniesienie treści przy transkrypcji oraz szczególną możliwość dostosowania pisowni na wniosek obywateli polskich posiadających polskie akty. [3] Zakres przesłanek z ust. 7 ustala organ prowadzący czynność. Nie jest to ogólna instrukcja swobodnego zmieniania nazwisk przez tłumacza. Jeżeli zleceniodawca planuje taką procedurę, należy uzgodnić z USC wymagane dokumenty i treść wniosku. Przekład powinien pozwalać rozpoznać dane z aktu, zanim zostaną wykonane dalsze czynności urzędowe w rejestrze.
Omyłka źródła i opis rozbieżności
Gdy dokument źródłowy zawiera literówkę lub dane inne niż pozostałe materiały, należy sprawdzić, czy dostępny jest poprawiony egzemplarz lub wyjaśnienie wystawcy. Nie usuwa się rozbieżności poprzez nieoznaczoną zmianę przekładu. Można najpierw ustalić z odbiorcą, jaki dokument potwierdzający jest potrzebny. W zleceniu oznacza się zauważoną różnicę i podaje wszystkie wersje źródła. Dzięki temu wiadomo, który egzemplarz ma być tłumaczony i czy późniejsze pismo zastępuje wcześniejsze.
Cao ujmuje przekład prawny w kontekście prawa i procedur. [4] Przy danych osób oznacza to staranne rozpoznanie funkcji poszczególnych wpisów w dokumencie. Jeśli pomyłka dotyczy tylko wcześniejszego tłumaczenia, zakres nowej czynności określa się oddzielnie od zmiany źródła. Art. 13 przewiduje sprawdzanie i poświadczanie przekładów wykonanych przez inne osoby. [1] Trzeba wówczas przedstawić wcześniejszy przekład i dokument, którego dotyczy, umożliwiając zestawienie imion, nazwisk, rubryk i ewentualnych uwag.
Materiały potrzebne do zamówienia
Do przekładu należy przesłać kompletny dokument oraz czytelne kopie właściwych stron dokumentów podróży. Dodatkowe materiały opisuje się według osób, których dotyczą. Warto wskazać wcześniejsze nazwiska, różne dokumenty podróży i stosowane już warianty w aktach odbiorcy. Art. 14 ust. 1 nakłada na tłumacza obowiązek szczególnej staranności i zachowania tajemnicy; przekazywane informacje powinny służyć ustaleniu konkretnego zlecenia. [1] Cel, odbiorca i wymagany termin pomagają określić zakres niezbędnych danych.
Po otrzymaniu przekładu można porównać zapis nazwisk z materiałem uzgodnionym w zamówieniu, sprawdzając także role osób i nazwiska historyczne. Przy wydaniu nowego dokumentu podróży warto zgłosić ewentualną zmianę przed kolejnym zleceniem. Dodatkowe egzemplarze poprzedniego przekładu i nowe tłumaczenie wykonane z innego źródła są odrębnymi ustaleniami. Zachowanie wersji dokumentów, dat oraz oznaczeń pozwala wyjaśnić odbiorcy, skąd pochodzi określony zapis i do jakiego okresu lub czynności się odnosi.
Pytania i odpowiedzi
Czy trzeba zawsze dostarczyć wyłącznie paszport?
Art. 14 ust. 2 wskazuje dokumenty podróży albo ich kopie jako podstawę zapisu imion i nazwisk z alfabetu innego niż łaciński. Nie należy zawężać tego do jednego rodzaju dokumentu bez sprawdzenia materiałów. Gdy takich źródeł brakuje, ustawa przewiduje reguły pisowni państwa pochodzenia dokumentu. W zleceniu należy opisać dostępne dokumenty i osoby, których dane wymagają ustalenia. [1]
Czy wynik internetowego narzędzia może zastąpić zapis z dokumentu podróży?
Oficjalny serwis DMS pozwala sprawdzić ukraińską transliterację, ale zamówienie przekładu wymaga uwzględnienia podstawy z art. 14 ust. 2. Jeżeli przedstawiony dokument podróży ma inny zapis, trzeba go pokazać kancelarii. Nie zmienia się danych według samego wyniku narzędzia. Pomocna jest pełna informacja o dostępnych wersjach i datach, aby ustalić związek ze źródłem tłumaczonym w danej sprawie. [1][2]
Jak postąpić z różnym nazwiskiem na dyplomie i w dokumencie podróży?
Należy przedstawić oba dokumenty oraz dostępny dokument wyjaśniający zmianę nazwiska. Przekład zachowuje dane historyczne w odpowiednich polach. Zakres dokumentów wymaganych do wykazania związku ustala odbiorca, na przykład uczelnia lub urząd. W zamówieniu rozróżnia się materiały do tłumaczenia i kopie pomocnicze do ustalenia zapisu. Chronologia pozwala powiązać kwalifikację lub zdarzenie z aktualnymi danymi tej samej osoby.
Czy patronimik wpisuje się jako drugie imię?
Trzeba rozpoznać funkcję danego pola w źródle. Patronimik, czyli imię odojcowskie, nie jest automatycznie drugim imieniem. Przekład powinien zachować odrębność informacji i umożliwić jej prawidłowe odczytanie przez odbiorcę. Jeśli dokument pomocniczy zawiera mniej pól, nie usuwa się z tego powodu danych ze źródła. Przy kilku osobach należy oznaczyć, do której odnosi się każda kopia dokumentu podróży.