Zrzut ekranu, eksport i wydruk jako różne materiały
Zrzut ekranu pokazuje fragment interfejsu w określonym stanie. Eksport rozmowy może zawierać tekst w innym układzie, a wydruk wiadomości pocztowej — dodatkowe nagłówki i oznaczenia załączników. Do tłumaczenia przekazuje się konkretną postać materiału oraz informację o jego zakresie. Jeśli klient posiada kilka postaci tej samej rozmowy, wskazuje, która jest źródłem przekładu, a które służą pomocniczo do porównania. Wydruk z programu pocztowego i zdjęcie telefonu z otwartą wiadomością nie muszą obejmować tych samych danych. Ich odróżnienie pomaga opisać podstawę tłumaczenia i ustalić, jakie informacje faktycznie występują w źródle.
Materiał cyfrowy porządkuje się przed rozpoczęciem pracy: każdy obraz otrzymuje oznaczenie, a kolejność plików odpowiada ustalonemu przebiegowi zestawu. Przy kilku rozmowach można oddzielić je według uczestników lub dat. Tytuł pliku nadany przez klienta jest informacją organizacyjną; elementy widoczne w obrazie pozostają treścią źródła. Jeżeli do zamówienia należy wydruk albo elektroniczny plik, poświadczenie opisuje tę podstawę w zakresie wymaganym przez art. 18 ust. 2 ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego.[1] Jednoznaczne oznaczenie materiału umożliwia późniejsze odnalezienie fragmentu, gdy odbiorca porównuje przekład z załączonym obrazem.
Widoczni uczestnicy, daty i kolejność wiadomości
W rozmowie mogą występować nazwa kontaktu ustawiona w urządzeniu, pseudonim, numer telefonu, adres poczty albo nazwa profilu. Każde takie oznaczenie odtwarza się zgodnie z przedstawionym materiałem. Osobny komentarz klienta, który wyjaśnia tożsamość rozmówcy, jest materiałem pomocniczym i powinien zostać rozpoznany jako informacja pochodząca od zamawiającego. Jeżeli w jednym zestawie ten sam rozmówca występuje pod różnymi nazwami, powiązanie plików wymaga szczególnej uwagi. Również wiadomość przekazana dalej może wskazywać nazwę pierwotnego nadawcy obok osoby, która ją przesłała. Utrzymanie tych rozróżnień porządkuje odczytanie całej wymiany.
Data i godzina są tłumaczone w postaci widocznej w źródle, z zachowaniem występujących oznaczeń. Jeżeli materiał zawiera strefę czasową, jest ona częścią informacji wymagającej odtworzenia. Gdy strefy brak, przypisanie konkretnej strefy wymagałoby dodatkowego materiału, a nie samego wyglądu godziny. Wątki pocztowe mogą prezentować wiadomości od najnowszej do najstarszej, a zrzuty czatu obejmować nakładające się fragmenty. Wykaz źródeł powinien wyjaśniać przyjętą kolejność plików. Pomaga to oddzielić powtórzoną wiadomość widoczną na dwóch obrazach od dwóch odrębnych wypowiedzi o podobnej treści i innym czasie wysłania.
Zakres fragmentu i potrzebny kontekst
Zamówienie może obejmować całą przedstawioną rozmowę albo wskazany przedział wiadomości. Przy fragmencie ustala się jego początek i koniec oraz oznaczenie plików, które do niego należą. Zdanie „zgadzam się” może odwoływać się do warunków wskazanych wcześniej, a odpowiedź zawierająca zaimek — do osoby albo dokumentu z poprzedniej wiadomości. Dlatego bezpośrednio powiązane wypowiedzi mają znaczenie dla przekładu. W materiałach dotyczących cyberprzemocy oficjalny poradnik Gov.pl zwraca uwagę na zachowanie wiadomości i innych dowodów.[3] W organizacji tłumaczenia podobnie przydatne jest zachowanie źródła oraz przygotowanie osobnego zestawu obejmującego uzgodniony zakres.
Jeśli wybrano tylko część korespondencji, zakres powinien być wyraźnie określony w zamówieniu i opracowaniu materiału. Powiązane załączniki, cytowane odpowiedzi oraz oznaczenia wiadomości usuniętej lub edytowanej mogą wpływać na odczytanie widocznej wymiany. Dodatkowe objaśnienie klienta pozostaje odrębne od treści wiadomości. Przy kilku stronach zrzutów trzeba sprawdzić, czy między ostatnią wypowiedzią jednego obrazu a pierwszą następnego istnieje luka. Opis zestawu może wskazywać tę granicę bez uzupełniania brakującej treści. Tak przygotowany fragment daje odbiorcy możliwość porównania tłumaczenia z rzeczywistym zakresem przedłożonego materiału, także gdy sprawa obejmuje znacznie dłuższą rozmowę.
Skróty, emocje, obrazy i załączniki
Wiadomości mogą zawierać skróty, pomyłki, urwane zdania, kolokwializmy i formy właściwe dla komunikatora. Ich przekład wymaga odczytania funkcji w konkretnej wypowiedzi. Krótka odpowiedź może potwierdzać wcześniejszą propozycję, wyrażać odmowę albo ironiczne odniesienie do sytuacji; wybór odpowiednika zależy od widocznego kontekstu. W pracy nad tekstem zachowuje się jego charakter, istotne oznaczenia i rozróżnienie między wypowiedzią a komentarzem interfejsu. Przy powtarzanych skrótach stosuje się spójny sposób opracowania. Jeżeli fragment jest ucięty albo zasłonięty, ten stan materiału wymaga odpowiedniego oznaczenia, a czytelniejsze źródło może umożliwić pełniejsze odczytanie.
Emoji, naklejki, fotografie i nagrania to różne składniki korespondencji. Sam widoczny symbol lub miniatura pliku określa tylko element przedstawiony w obrazie. Tłumaczenie treści dokumentu załączonego do wiadomości wymaga przekazania tego dokumentu w czytelnej postaci i włączenia go do zakresu zamówienia. Podobnie nagranie głosowe potrzebuje osobnego materiału do odsłuchania oraz ustalenia, czy zamówienie obejmuje transkrypcję i przekład. Nazwa pliku, jego opis i treść dokumentu powinny mieć wyraźne przyporządkowanie. Przy wiadomościach firmowych dotyczy to zwłaszcza specyfikacji, faktur i potwierdzeń, na które rozmówcy powołują się w krótkich wypowiedziach.
Poświadczenie przekładu i badanie autentyczności
Poświadczenie przekładu odnosi się do przedstawionego materiału źródłowego i jego tłumaczenia. Techniczne badanie autentyczności obrazu wymaga innych danych, takich jak plik źródłowy, urządzenie lub zapis aplikacji, zależnie od przedmiotu badania. Graeme Horsman w studium dotyczącym zapisów komunikacji analizuje narzędzia tworzące realistyczne makiety wiadomości i znaczenie oceny ich autentyczności.[4] Ten zakres badawczy pokazuje, dlaczego treść widoczna na zrzucie oraz techniczne pochodzenie obrazu stanowią odrębne zagadnienia. Przy zamówieniu przekładu źródło opisuje się zgodnie z jego przedstawioną postacią, dzięki czemu odbiorca zna materiał, z którym porównano tłumaczenie.
W postępowaniu cywilnym znaczenie dokumentów i innych zapisów określają właściwe przepisy dowodowe. Art. 243¹ Kodeksu postępowania cywilnego dotyczy dokumentów zawierających tekst i umożliwiających ustalenie wystawcy, a art. 308 reguluje inne dokumenty, w szczególności zapisy obrazu, dźwięku albo obu tych elementów.[2] Przy przygotowaniu korespondencji do sprawy istotne są więc postać źródła, identyfikacja fragmentów i ich powiązanie z przekładem. Dokument sporządzony przez tłumacza może ułatwić odczytanie treści ukraińskiej w przedstawionym materiale. Dane o pochodzeniu obrazu, sposobie jego uzyskania i ewentualnych zmianach stanowią osobny materiał, który można przedstawić właściwemu odbiorcy.
Przekazanie materiału i wydanie gotowego zestawu
Do wstępnego zapytania podaje się rodzaj korespondencji, języki, przybliżoną liczbę obrazów lub wiadomości, zakres dat, termin i potrzebną postać wydania. Przed wyceną konkretnego zestawu trzeba sprawdzić czytelność oraz ilość tekstu na każdym obrazie. Przy wielu plikach wykaz źródeł może zawierać numer, nazwę i zakres wiadomości. Materiał pomocniczy, taki jak opis uczestników lub wyjaśnienie kolejności, oznacza się osobno. Jeżeli w obrazach występują dane niezwiązane z zamówionym zakresem, sposób przygotowania kopii roboczej uzgadnia się z uwzględnieniem zachowania właściwego źródła. Pozwala to określić, jaki materiał zostanie rzeczywiście przetłumaczony i opisany.
Przy wydaniu tłumaczenia zachowuje się oznaczenia umożliwiające odnalezienie odpowiadających mu obrazów lub plików. Zestaw powinien pozostać spójny także po przekazaniu go kancelarii albo instytucji: zmiana nazw źródeł bez aktualizacji wykazu utrudnia porównanie. Kancelaria Vadym Rekel, tłumacza przysięgłego języka ukraińskiego TP/27/17, przyjmuje materiał cyfrowy w uzgodnionym zakresie przekładu ukraińsko-polskiego. Termin i postać poświadczenia ustala się dla konkretnego zamówienia. Gdy po rozpoczęciu pracy pojawi się dodatkowy fragment rozmowy lub lepszy obraz źródła, określa się jego relację do wcześniejszego zestawu oraz wpływ na gotowy przekład.
Pytania i odpowiedzi
Czy tłumaczenie może obejmować wybrany fragment rozmowy?
Zakres można ustalić przez wskazanie początku, końca oraz plików należących do fragmentu. Potrzebny kontekst obejmuje wypowiedzi, do których odnoszą się odpowiedzi lub cytowania. W przekładzie należy zachować oznaczenie przedstawionego zakresu i rozpoznane granice materiału, aby odbiorca mógł porównać go ze źródłem.
Czy miniatura załącznika wystarcza do przetłumaczenia jego treści?
Miniatura przedstawia tylko widoczny element obrazu. Do przekładu treści załączonego dokumentu potrzebny jest czytelny plik lub jego kompletne obrazy oraz włączenie załącznika do zamówienia. Przy nagraniu ustala się osobno zakres odsłuchu, ewentualnej transkrypcji i tłumaczenia.
Co zrobić, gdy ta sama wiadomość występuje na dwóch zrzutach?
Wykaz plików i porównanie treści porządkują nakładające się fragmenty. Zachowuje się oznaczenia obrazów, daty i kolejność widoczną w materiale. Zakres zamówienia określa sposób opracowania powtórzeń, a identyfikacja źródeł umożliwia odbiorcy odnalezienie każdej wiadomości bez pomieszania jej z podobną wypowiedzią.